Temat (archive)

Theme

Poniżej znajduje się krótka prezentacja tematu. Jest to dokument teologiczny Kongresu, który przedstawia zagadnienie w sposób bardziej szczegółowy.

Temat Kongresu "Eucharystia, komunia z Chrystusem i mi?dzy nami" ma swoje zródło w Konstytucji Dogmatycznej o Kościele (Lumen gentium) drugiej Rady Watykańskiej, w której możemy przeczytać:

Przy łamaniu eucharystycznego Chleba, uczestnicząc w sposób rzeczywisty w Ciele Pańskim, wznosimy się do wspólnoty z Nim i nawzajem ze sobą. "Bo wielu nas jest jednym chlebem i jednym ciałem, wszyscy, którzy jednego chleba uczestnikami jesteśmy" Tak oto wszyscy stajemy się członkami owego Ciała "a brani z osobna, jesteśmy członkami jedni drugich" (Lumen gentium, 7).

Eklezjologia Drugiego Soboru Watykańskiego jest eklezjologią wspólnoty. Mówiąc o tym, Papież Jan Paweł II, przemawiając do Kurii Rzymskiej w 1990 roku, wyjaśnił:

Koinonia (czyli wspólnota, jedność) to wymiar w pełni tworzący konstytucję Kościoła oraz każdy jego przejaw: od świadczenia wiary do śwadectwa praktyki, od przekazywania doktryny do formułowania struktur. Słusznie zatem, nauczanie Drugiego Soboru Watykańskiego podkreśla jego znaczenie, sprawia, że staje się on inspirującym pomysłem oraz centralną osią jego deklaracji. Jest to kwestią teologalnej i trynitarnej wspólnoty, każdego jej członka wiernemu Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, co jest wylewnie odzwierciedlone wsród wierzących w ich wspólnocie, tworzących jedność....razem z zasadniczym aspektem, który jest społeczny i widoczny. Kościól przejawia się w ten sposób jako uniwersalna wspólnota miłosierdzia bożego, mającego swe podłoże w wierze, w sakramentach oraz w hierarchicznym porządku, w którym duchowni wraz z wiernymi są zarazem osobiście jak i wspólnie wypełniani łaską, są posłuszni Duchowi Pana, który jest Duchem prawdy i miłości. (Przemówienie do Kurii Rzymskiej, 20/12/1990, AAS 83, 1991, 742)
 

 Jak uzasadnić nasz wybór tematu?    

ThemeKongres Eucharystyczny ma za zadanie jasno wyrazić "centralne miejsce Eucharystii w życiu Kościola oraz w jej misji pro mundi vita” (Statutes, Art. 16).

Eklezjologia wspólnoty uwydatnia istotne powiązania pomiędzy Kościołem a Eucharystią. Kościół to wspólnota, która rodzi się z Eucharystii (por. Ecclesia de Eucharistia). Ta wspólnota tworzy się nie tylko poprzez prawdziwą obecność Jezusa, ale także poprzez obecność tych, wielu lub niewielu, którzy gromadzą się w Jego imieniu przy "jednym stole Słowa i Chleba Życia," (Dies Domini, 36) gdzie doswiadczają prawdziwie osobistego spotkania z Jezusem w Eucharystii, która kształtuje ich życie.

W świecie, w którym rozpadło się już wiele społecznych instytucji, Kościół nie tylko tworzy wspólnotę, lecz zawiera także bardzo istotny element jej misji, zadanie proponowania, budowania oraz tworzenia stabilnych filarów wspólnoty:

Niedzielna Eucharysita, która każego tygodnia gromadzi wszystkich Chrześcijan jako Bożą rodzinę wokół stołu Słowa i Chleba Życia, jest także najbardziej naturalnym antidotum na dyspersję. Jest to miejsce uprzywilejowane, gdzie wspólnota jest nieustannie głoszona i pielęgnowana. Mówiąc ściślej poprzez wspólną Eucharystię, Dzień Pana staje się także Dniem Kościoła, gdzie Eucharystia w zupełności spełnia swoją rolę jako sakrament jedności. (Novo Millennio Ineunte, 36; por. także 43-45)

Mamy głęboką nadzieję, że temat: "Eucharystia, komunia z Chrystusem i mi?dzy nami", przyczyni się do głębszego zrozumienia Eucharystii jako prawdziwej i osobistej jedności z Jezusem Chrystusem oraz do odmienionego pojmowania Kościoła, jako dogłębnie eucharystycznej wspólnoty.

Niektóre aspekty pozwalające rozwinąć temat:

Temat ten można rozwijać w bardzo wielu kierunkach a także w sposób, który przyczyniłby się do lepszego zrozumienia centralnego znaczenia Eucharystii w życiu i misji Kościoła. Mogłaby to byc:

Wspólnota z Chrystusem: Bóg jest wspólnotą życia i miłości, Ojca, Syna i Ducha Świętego. Jesteśmy bezustannie przyłączani do tej wspólnoty miłości poprzez postępowanie Boga, w zaproszeniu, które otrzymaliśmy od Jego Syna i które utrzymywał On poprzez dzieło Ducha Świętego. Sakrament Chrztu Świętego, poprzez który stajemy się zjednoczeni z Ciałem Chrystusa jest "zwrócony w kierunku Eucharystii" (Katechizm Kościoła Katolickiego, 1244) co dopełnia naszego wtajemniczenia i prowadzi nas do Wspólnoty z Chrystusem. (por. Lumen Gentium 7; Ad Gentes 39). To Jezus zaprasza nas do brania udziału w Eucharystii na znak Jego miłości. To Jego Słowa słuchamy w Ewangelii. To Jego Ciało i Krew przyjmujemy. To Jego imię jest nam posyłane.

Wspólnota Nawzajem ze Sobą: Poprzez Sakrament Chrztu Świętego zostajemy wprowadzeni we wspólnotę życia. Ta wspólnota jest w nas wzmacniana i odżywiana podszas Eucharystii (cf. Lumen Gentium 7; Ecclesia de Eucharistia 24; Sacramentum Caritatis, 15 & 76; Modlitwa Eucharystyczna o Pojednaniu). Nie jesteśmy zapraszani do ołtarza Pana zwyczajnie jako jednostki. Siedzimy razem, kiedy słuchamy Jego Słowa. "Jesteśmy częścią jednego chleba." Tak jak pierwsi Apostołowie, jesteśmy posyłani nie osobno, lecz razem.

Eucharystia i Księża: Eucharystia jest kluczowa w posłudze księży i to za sprawą Eucharystii "są oni we wspólnocie z Chrystusem Panem i prowadzą innych ku tej wspólnocie" (Ad Gentes, 39). Misjonarskie działanie Kościoła odnosi się do rozpowszechniania wspólnoty poprzez codzienne budowanie ciała Chrystusa.

Eucharystia i Małżeństwo Chrześcijańskie: Sakrament Małżeństwa jest widocznym, rzeczywistym dowodem bezwzgędlnej miłości Chrystusa do Kościoła. Uczestnictwo w Eucharystii wzbogaca małżeństwo chrześcijańskie i na odwrót, pełne wiary życie takiego małżeństwa wzbogaca uczestnictwo w Eucharystii. Małżeństwo jest wspólnotą życia, które, tak jak Eucharystia używa języka ciała aby przekazać dar całego siebie, (Familiaris Consortio, 11, 13). Małżeństwo tak jak inne sakramenty jest ofiarowywane Ciału Chrystusowemu i jest odżywiane poprzez Eucharystię. 

Życie Religijne: Wierzący są nawoływani do życia w "jedności tego samego ducha" wzorowanym na stylu "wczesnego Kościoła, gdzie grono wierzących zostało scalone w jedno serce i duszę (por. Acts 4:32), oraz dostało nową siłę dzięki Ewangelii, świętej liturgii, a zwłaszcza Eucharystii" (Perfectae Caritatis, 15)

Eucharysita i Pojednanie: Grzech osobisty "niszczy kościelną wspólnotę, w którą zostaliśmy wtajemniczeni poprzez Sakrament Chrztu" (Sacramentum Caritatis, 20). "Ci, którzy uczestniczą w  sakramencie Pokuty, dzięki łasce Boga otrzymują rozgrzeszenie za obrazę, której się wobec niego dopuścili i jednocześnie zostają pogodzeni z Kościołem, który został dotknięty przez ich grzechy, i który przez miłosierdzie, przykład i modlitwę szuka ich nawrócenia” (Lumen Gentium, 11). Podczas rozgrzeszenia pokutnikowi przypomina się, że Bóg, Ojciec litości, odkupił świat "poprzez śmierć i Zmartwychwstanie swego syna"

Chrześcijańska Solidarność: Eucharystia pojmowana przez pryzmat Wspólnoty jest rzeczywistym objawem chrześcijańskiej solidarności, która sprzyja odpowiedniemu w niej uczestnictwu. Solidarność pomaga nam patrzeć na drugiego człowieka jak na bliźniego "czyniąc go na równi ze sobą uczestnikiem "uczty życia", na którą Bóg zaprasza jednako wszystkich ludzi" (Sollicitudo Rei Socialis, 39). Dzięki temu człowiek jest w stanie głębiej pojąć  Eucharysitę i jej kluczowe zasady, stanowiące podstawę w Katolickiej Nauce Społecznej, między innymi: "powszechne rozprzestrzenianie dóbr," "prawo uczestnictwa," "pierszeństwo pracy przed kapitałem" oraz "uprzywilejowana miłość do biednych."

Świat Pełen Cierpienia: uzdrawiająca posługa Jezusa jest posługą, dzięki której kobiety i mężczyźni, którzy zostali odsunięci ze społeczeństwa na skutek choroby, mogą na nowo uczestniczyć w jego życiu. Kwestia ta pozostaje dla Kościoła wyzwaniem, zarówno na płaszczyźnie socjalnej, jak i duszpasterskiej. "Pomimo, iż cierpienie na świecie istnieje "w dyspersji," to zawiera ono w sobie jednocześnie osobliwe wyzwanie dla wspólnoty i solidarności." (Salvifici Doloris, 8). Ze względu na słabe zdrowie czy niedomagania spowodowane podeszłym wiekiem wielu Katolików nie jest w stanie fizycznie uczestniczyć w uroczystościach eucharystycznych. Zatem bardzo ważne jest, zarówno dla nich, jak i dla społeczeństwa, aby nie byli oni wykluczani ze wspólnoty Kościoła.

Wspólnota i Ekumenizm: Prawdziwe czczenie naszej wspólnoty w Chrystusie przy ołtarzu z Ciałem Pana nie byłoby możliwe bez świadomości naszej odpowiedzialności za szukanie prawdziwej wspólnoty z tymi, którzy zostali "prawdziwie ochrzczeni" i "żyją we wspólnocie z Kościołem Katolickim, pomimo, iż ta wspólnota zawiera w sobie niedoskonałości" (Unitatis Redintegratio, 3).

Wierni Zmarli: Eucharystia jest rzeczywistą oznaką naszej wspólnoty z wiernymi zmarłymi (por. Sacramentum Caritatis 32). Wierni zmarli nie są zwyczajnie ludźmi, którzy umarli i których powinniśmy opłakiwać "jak to robią poganie" (1 Thess. 4:13). Ci ludzie będą żyli wiecznie, gdyż zawsze żywili się Eucharystią (Jn. 6)

Komunia Świętych: Eucharystia jest "przyrzeczeniem przyszłej chwały," (Sacrosanctum Concilium, 47) dzięki któremu już teraz jesteśmy obdarzeni życiem wiecznym i jesteśmy wtajemniczeni do wspólnoty świętych, z którymi uczestniczymy w niebiańskiej uczcie. (por. Sacramentum Caritatis, 31). Eucharystia jest upamiętnieniem śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Aczkolwiek nie opiera się ona tylko na odniesieniu tych wydarzeń do historii, lecz na spojrzeniu w przyszłość do ostatecznego końca ludzkości.  Jeśli kult świętych chyli się w dzisiejszych czasach ku upadkowi, to może częściowo ze względu na to, że utratciliśmy umiejętność odpowiedniego spojrzenia na koniec ostateczny, w kierunku którego skierowane jest każde życie ludzkie.

 


Powrót do początku